Argentijnse Tango
Tango is de naam van een stijl in muziek, dans en poëzie die eind 19e eeuw ontstond aan de Rio de la Plata, oftewel de zilverrivier. Dit is de monding waar twee rivieren samenstromen en uitmonden in de Atlantische Oceaan. Aan deze monding ligt Buenos Aires.Deze stad beleefde zijn gouden tijd tussen 1880 en 1920, toen Argentinië tot de tien welvarendste landen van de wereld behoorde en Buenos Aires het Parijs van het Zuiden genoemd werd. Het land lokte emigranten uit Europa die hier een beter bestaan probeerden te vinden.
In deze smeltkroes van culturen, van dromers en avonturiers ontstond tango als vorm van expressie en communicatie om emoties te vertolken. Het samengaan van het ritme van de Afrikanen, de Spaanse gitaar, de Duitse bandoneon, een gezongen grap en een muzikaal antwoord, dat is haar oorsprong.
Tangomuziek is in beweging. Na Piazzolla’s Tango Nuevo is er nu Neotango, een nieuwe stroming in de tangomuziek waarop met speelse expressie gedanst kan worden. Een paar belangrijke namen zijn: Gotan Project, Bajofondo Tango Club, Narcotango, Tango Crash. Dankzij deze nieuwe muziek vinden steeds meer jongeren de weg naar deze boeiende improvisatiedans.
De Argentijnse Tango is een improvisatiedans. Alleen al door samen te lopen op, de soms vrolijke, soms melancholische muziek, kun je de essentie van tango ervaren: een ontmoeting waarin twee harten samensmelten. Je kunt de tango dansen in open stijl, half-open stijl of in ‘close embrace’, de gesloten stijl.
De milonga is het vrolijke, oudere zusje van de Tango. Zij is ontstaan door de kruisbestuiving van de Afro-Amerikanen met de habanera uit Cuba, de gaucho's uit Argentinie en de polka uit Europa. Overigens wordt ook de dansgelegenheid (de salon) waar Tango gedanst wordt, een milonga genoemd.
Poëzie
Veel gezongen tango's zijn oorspronkelijk begonnen als gedicht of (al dan niet waargebeurd) poëtisch verhaal. De liefde was een geliefd onderwerp, maar ook de gebeurtenissen van het gewone dagelijks leven werden onderwerp van gezongen tango’s.Horacio Ferrer, tangodichter en voorzitter van de Academia de Tango in Buenos Aires, schreef, na een concert van Mabel Gonzalez in De Doelen te Rotterdam, waar zij ook gedichten van Ferrer zong, op muziek van Astor Piazzolla, dit gedicht:
Voor Mabel
op haar gezicht het verdriet van Gardel
als Malena,
zwarte roos van de nacht
onverwacht, haar kracht
treurig een traan
onder de vierkante Hollandse maan